50
Licencje wieczyste (perpetual) VMware przestały być sprzedawane w grudniu 2023 roku, a w 2026 ta decyzja dogoniła tych, którzy zdążyli przedłużyć wsparcie w ostatniej chwili: trzyletnie kontrakty SnS wygasają, vSphere 8 przeżywa ostatni rok ogólnego wsparcia, a wersja dziewiąta istnieje wyłącznie w subskrypcji. Znane edycje zniknęły z cennika, a ich miejsce zajęły trzy pakiety (bundle) z licencjonowaniem per rdzeń i rosnąca warstwa płatnych add-onów. Dla jednych nowy model liczy się równo, dla innych oznacza płacenie za rdzenie, których fizycznie nie ma – a różnica między tymi wynikami zależy od kształtu infrastruktury, nie od wielkości firmy.
Koniec wsparcia VMware: kluczowe daty 2026–2027
11 grudnia 2023 roku VMware by Broadcom oficjalnie zakończyła sprzedaż licencji wieczystych oraz odnowień kontraktów Support and Subscription (SnS). Same licencje nie zostały odebrane: kto kupił – korzysta dalej. Ale przedłużenie wsparcia po tej dacie stało się niemożliwe.
Dalej zadziałała arytmetyka kontraktów. Znaczna część klientów przedłużyła SnS tuż przed 11 grudnia 2023 roku – zwykle na rok lub trzy lata. Kontrakty roczne wygasły już pod koniec 2024. Trzyletnie wygasają teraz, pod koniec 2026 roku, i dla ich posiadaczy pytanie „co dalej" przestało być teoretyczne.
Równolegle biegnie kalendarz wersji:
– vSphere 7.x i vSAN 7.x wyszły z ogólnego wsparcia 2 października 2025 roku.
– vSphere 8.0 wychodzi z ogólnego wsparcia 11 października 2027 roku.
– Funkcjonalność vSphere 9.x jest dostępna wyłącznie w ramach pakietów subskrypcyjnych – samodzielne edycje dla wersji dziewiątej nie istnieją; potwierdza to oficjalne porównanie wersji vSphere.
Posiadacz licencji wieczystej na vSphere 7 jest już poza wsparciem. Posiadacz licencji na vSphere 8 ma nieco ponad rok do tego samego punktu. Aktualizacja do dziewiątki w modelu wieczystym nie jest możliwa: oficjalny FAQ dotyczący VCF 9.1 wprost wskazuje, że klienci z licencjami wieczystymi muszą najpierw przejść na subskrypcję, aby przejść na wersję 9.
Osobny niuans dotyczy bezpieczeństwa. W kwietniu 2024 roku Broadcom ogłosiła bezpłatny dostęp do łatek zero-day dla wspieranych wersji vSphere – w tym dla posiadaczy licencji wieczystych z wygasłym wsparciem. Polityka obejmuje krytyczne podatności z oceną CVSS 9.0 i wyższą. Kluczowe słowo to „wspieranych": vSphere 7 po 2 października 2025 roku nie spełnia już tej definicji. A nawet tam, gdzie polityka działa, obejmuje wyłącznie krytyczne podatności: nie ma aktualizacji sterowników, wsparcia dla nowego sprzętu ani pomocy technicznej.
End of Availability: które produkty VMware zniknęły ze sprzedaży na zawsze
22 stycznia 2024 roku na blogu VMware Cloud Foundation opublikowano pełną tabelę End of Availability – oficjalny wykaz produktów wycofanych ze sprzedaży jako samodzielne pozycje. Dokument obejmuje wszystkie warianty licencjonowania: perpetual, SnS, SaaS i pozostałe typy subskrypcji, wszystkie edycje i metryki.
Tabela liczy około sześćdziesięciu pozycji i dzieli się na dwie zasadniczo różne grupy.
Pierwsza grupa to produkty, które mają zastępstwo wewnątrz nowych pakietów. vSphere Enterprise Plus wszedł w skład VCF i VVF. vCenter Standard nie jest już sprzedawany osobno, ale wchodzi w pakiety. vSAN jest dostępny wewnątrz pakietów i jako add-on rozszerzenia pojemności. Aria Suite (dawniej vRealize) stał się komponentami VCF Operations i VCF Automation. NSX wszedł do VCF. Site Recovery Manager zmienił się z produktu w płatny add-on.
Druga grupa to produkty bez żadnego zastępstwa. W oficjalnej tabeli stoi przy nich „N", a lista jest wymowna: vSphere ROBO, vSphere Scale Out, vSphere Essentials Kit, vSphere Basic, vSphere Advanced, vSAN ROBO, HCI Kit, VMware Cloud Foundation for ROBO. Osobną pozycją jest darmowy vSphere Hypervisor (free ESXi): jego wycofanie odnotowano w tej samej tabeli, bez przewidzianego zastępstwa.
Bez zastępstwa pozostały przede wszystkim produkty, które historycznie obsługiwały małe i oddziałowe scenariusze – edycje ROBO, zestawy Essentials i darmowy hipernadzorca dla pojedynczych hostów.
Chronologia ma tu znaczenie. W styczniu 2024 roku ten sam dokument zostawiał jeszcze furtkę dla małych wdrożeń: subskrypcje vSphere Standard i vSphere Essentials Plus Kit. Do 2026 roku obraz się zmienił. Aktualny oficjalny dokument VMware vSphere Version Comparison odnotowuje: vSphere Standard i vSphere Enterprise Plus są dostępne tylko do wydania 8 Update 3, a możliwości wersji 9.1 dostarczane są wyłącznie w ramach vSphere Foundation 9.1 i Cloud Foundation 9.1. Essentials Plus Kit w dokumentach epoki 9.1 nie pojawia się wcale. Samodzielne edycje formalnie istnieją, ale ich przyszłość wersyjna dobiegła końca.
Subskrypcje VMware w 2026 roku: vSphere Foundation, Cloud Foundation i VCF Edge
Aktualną ofertę określa oficjalny dokument VMware Cloud Foundation 9.1 and VMware vSphere Foundation 9.1: Feature Comparison & Upgrade Paths. Propozycje są trzy.
VMware vSphere Foundation (VVF) – platforma dla obciążeń roboczych: vSphere, vSphere Kubernetes Service, VCF Operations i vSAN z bazową pojemnością. Według sformułowania samego dokumentu VVF zawiera niektóre możliwości VCF lub ich ograniczone wersje.
VMware Cloud Foundation (VCF) – pełny stos chmury prywatnej: vSphere, vSAN, NSX, HCX, vSphere Kubernetes Service, VCF Operations, VCF Automation i usługi Private AI. Dostarczany jako pojedyncze SKU.
VMware Cloud Foundation Edge (VCF Edge) – konfiguracja VCF zoptymalizowana pod rozproszone scenariusze edge. Na pierwszy rzut oka Edge wygląda jak rozwiązanie dla małych instalacji, ale oficjalny FAQ VCF 9.1 wyznacza granice: wdrożenie dozwolone wyłącznie w lokalizacjach edge, minimum licencyjne to 10 lokalizacji w ciągu roku od pierwszego wdrożenia, minimum 8 rdzeni na CPU i maksymalnie 256 rdzeni na lokalizację. To produkt dla sieci detalicznej z dziesiątkami sklepów lub rozproszonej produkcji – nie dla firmy z jedną serwerownią.
Ten sam dokument odnotowuje też status dawnych edycji: vSphere Standard, vSphere Enterprise Plus, vSphere Enterprise, vSphere for Desktop i vSphere Scale-Out figurują w sekcji Previous Products z rekomendowanym przejściem na vSphere Foundation lub VCF.
Add-ony w VMware Cloud Foundation: czego subskrypcja nie zawiera
Skróceniu oferty do trzech pozycji towarzyszył wzrost warstwy usług dodatkowych. Oficjalny FAQ VCF 9.1 wymienia advanced services dostępne w osobnej sprzedaży: Advanced Cyber Compliance, Advanced Security, Load Balancing, Application Services, Data Services, Network Observability, Business Operations, Identity Security oraz dodatkową pojemność vSAN. Sformułowanie dokumentu jest jednoznaczne: usługi zaawansowane kupowane są osobno i nie wchodzą w bazowe oferty VCF.
Osobno licencjonowane są Avi Load Balancer, vDefend Firewall i VMware Live Recovery. Data Services Manager od 5 maja 2025 roku również oferowany jest jako osobna usługa.
Dwa przykłady z FAQ pokazują, jak funkcjonalność przemieszcza się między bazą a add-onami. Pierwszy: możliwości raportowania zgodności i wykrywania dryfu konfiguracji, wcześniej dostępne w VCF Operations, w wersji 9.1 zostały oznaczone jako przestarzałe i przeniesione do płatnego add-onu Advanced Cyber Compliance. Drugi: orkiestracja odtwarzania po awarii wymaga osobnego zakupu SRM lub ACC – bazowe uprawnienia VCF obejmują replikację vSphere z RPO od pięciu minut i lokalne migawki, ale nie pełny cykl DR.
Dla budżetu oznacza to jedną prostą rzecz: cena pakietu na wycenie to koszt wejścia na platformę, a nie końcowy koszt rozwiązania. Jeśli wymagania obejmują orkiestrację DR, raportowanie zgodności lub równoważenie obciążenia, do pozycji bazowej dojdą osobne wiersze.
Licencjonowanie VMware per rdzeń: reguła 16 rdzeni na CPU i przykłady obliczeń
Wszystkie trzy pakiety licencjonowane są według rdzeni fizycznych. Metodę liczenia opisuje oficjalny artykuł Broadcom KB 313548, zawierający także gotowe tabele przykładów. Reguła brzmi: licencjonuje się minimum 16 rdzeni fizycznych na każdy CPU (procesor fizyczny) w hostach ESXi, nawet jeśli CPU ma mniej rdzeni.
Liczy się łączną liczbę rdzeni fizycznych we wszystkich hostach przeznaczonych do licencjonowania, z korektą o minimum. Jak to wygląda w praktyce, pokazują dwa scenariusze z tabeli przykładów w samym artykule Broadcom.
Obliczanie licencji VMware dla małych serwerów: skąd bierze się nadpłata za rdzenie
Wiersz z tabeli KB 313548: trzy hosty, w każdym jeden CPU z 8 rdzeniami. Rdzeni fizycznych – 24. Do licencjonowania – 48, bo każdy CPU liczy się jako 16-rdzeniowy. Wyjaśnienie w samym dokumencie: choć każdy CPU ma 8 rdzeni, klient musi kupić 48, ponieważ minimalna pojemność subskrypcyjna wynosi 16 rdzeni na CPU.
Płaci się za dwukrotnie więcej rdzeni, niż się posiada. Sąsiedni wiersz tabeli pokazuje scenariusz z CPU 6-rdzeniowymi: 18 rdzeni fizycznych, 48 do zapłaty – współczynnik 2,67.
Obliczenia dla gęstych serwerów: kiedy nadpłaty nie ma
Ta sama tabela, inny wiersz: trzy hosty, w każdym dwa CPU po 24 rdzenie. Rdzeni fizycznych – 144, do licencjonowania – 144. Współczynnik 1:1. Reguła minimum obowiązuje zawsze, ale gdy każdy procesor ma 16 lub więcej rdzeni fizycznych, pokrywa się ona z faktyczną liczbą lub jest od niej niższa – i do rachunku nic nie dodaje: licencjonuje się realną liczbę rdzeni fizycznych we wszystkich CPU.
Drugi parametr działający na korzyść gęstych konfiguracji to pojemność vSAN w zestawie. Według KB 313548 każdy licencjonowany rdzeń VCF daje 1 TiB surowej pojemności vSAN, każdy rdzeń VVF – 0,25 TiB. W oficjalnej tabeli jest przykład, w którym klaster VCF na 144 rdzenie otrzymuje uprawnienie 144 TiB i w pełni pokrywa zapotrzebowanie na pamięć masową bez dopłat, oraz przykład, w którym klaster na VVF z pojemnym magazynem musi dokupić add-on na 149 TiB. Im gęstsze rdzenie i skromniejszy storage, tym pakiet bliższy uczciwej ceny; im mniej rdzeni i więcej dysków, tym wyraźniejsze dopłaty.
Model per rdzeń z minimum 16 nie jest sam w sobie drogi ani tani – jest wrażliwy na kształt infrastruktury. Nowoczesne serwery dwuprocesorowe z 24–48 rdzeniami na procesor przechodzą progi bez strat. Małe i wiekowe hosty płacą za rdzenie, których nie mają.
VMware dla 2–5 serwerów w 2026 roku: dlaczego subskrypcja jest przewymiarowana
Najpowszechniejszy mały scenariusz: dwa do pięciu serwerów, czasem bez klastra. Serwer plików, ERP, poczta, kilka usługowych maszyn wirtualnych. Historycznie ten segment żył na vSphere Essentials, darmowym ESXi lub vSphere Standard z licencją wieczystą kupioną raz.
Do 2026 roku wszystkie te podpory zniknęły jedna po drugiej. Darmowy ESXi wycofano bez zastępstwa. Essentials Kit zakończono; Essentials Plus Kit zniknął z dokumentów epoki 9.1. vSphere Standard uderzył w sufit wersji 8 Update 3 – to droga bez kontynuacji. VCF Edge wymaga minimum dziesięciu lokalizacji i jest zabroniony do wdrażania poza scenariuszami edge. Dla firmy z jedną serwerownią pozostają VVF i VCF – z licencjonowaniem od 16 rdzeni na CPU.
Typowy sprzęt tego segmentu według oficjalnej metody liczy się tak: dwa serwery, w każdym jeden CPU z 8 lub 10 rdzeniami, bez klastra. Rdzeni fizycznych – 16–20, do licencjonowania według reguły minimum – 32. Przy tym w ramach VVF taki klient otrzymuje vSphere Kubernetes Service, VCF Operations i uprawnienie vSAN – komponenty, które w scenariuszu „dwie maszyny z serwerem plików i systemem księgowym" z dużym prawdopodobieństwem nie zostaną włączone ani razu przez cały okres subskrypcji.
Technicznie VMware na dwóch serwerach działa tak samo niezawodnie jak zawsze. Zmieniła się nie technologia, lecz jednostka sprzedaży. Minimalną jednostką stał się pakiet subskrypcyjny zaprojektowany pod gęste wielordzeniowe hosty i wykorzystanie całego stosu. Dla infrastruktury z dwóch-trzech niskordzeniowych serwerów ta jednostka okazuje się większa niż sama infrastruktura: płaci się i za rdzenie, których nie ma, i za funkcjonalność, która nie jest używana.
Dotyczy to nie tylko konfiguracji z dwóch-trzech maszyn: infrastruktury na pięć-dziesięć hostów, nierzadko nawet niezłożone w klaster, liczone są według tych samych reguł i wpadają w tę samą lukę między rdzeniami fizycznymi a opłacanymi, jeśli ich procesory nie należą do najgęstszych. To właśnie ten segment – nie korporacje z tysiącami maszyn wirtualnych, lecz firmy z dwoma do dziesięciu hostami – doświadczył największej względnej zmiany warunków. I to dla niego wybór między odnowieniem a migracją sprowadza się do najprostszej arytmetyki.
Dlaczego Broadcom przeniósł VMware na subskrypcję
Deklarowana rama przejścia to uproszczenie: ogłoszenie z 11 grudnia 2023 roku nosi wprost tytuł VMware by Broadcom Dramatically Simplifies Offer Lineup and Licensing Model. Przed transakcją portfolio VMware liczyło dziesiątki produktów, każdy w kilku edycjach i z własną metryką licencjonowania: sama tabela End of Availability wymienia około sześćdziesięciu wycofanych pozycji. Po – trzy pakiety i warstwa add-onów. To samo ogłoszenie wskazuje obniżenie cennika subskrypcji VCF o połowę względem wcześniejszej ceny.
Operacyjna strona uproszczenia widoczna jest w produktach wersji dziewiątej: pojedynczy instalator VCF, scentralizowane zarządzanie licencjami przez VCF Operations i License Server, ujednolicony cykl wsparcia. Mniej konfiguracji to mniejsza macierz testów i szybsze wydania.
Stronę komercyjną wyraziło kierownictwo firmy na telekonferencjach wynikowych: strategia celuje w największych klientów VMware, a według oświadczenia Broadcom z końca 2025 roku ponad 90% z top 10 000 klientów kupiło VCF. Model subskrypcyjny ze stałymi minimami czyni przychód przewidywalnym – a dla klienta czyni przewidywalnym minimalny rozmiar rachunku, niezależnie od faktycznego zużycia.
Model zbudowany jest wokół pełnego stosu, gęstego sprzętu i dużych instalacji.
Kiedy odnowienie VMware się opłaca: scenariusze, w których subskrypcja ma sens
Istnieją konfiguracje, w których nowy model działa na korzyść klienta. Gęste klastry na nowoczesnych CPU z 16 lub więcej rdzeniami na gniazdo przechodzą minimum licencyjne bez nadpłaty – rachunek wychodzi 1:1 według oficjalnej tabeli. Jeśli przy tym architektura realnie wykorzystuje vSAN i NSX, pakiet zastępuje trzy osobne licencje dawnego modelu, a uprawnienie 1 TiB na rdzeń w VCF potrafi w całości pokryć zapotrzebowanie na pamięć masową. Dla rozproszonych sieci od dziesięciu lokalizacji istnieje VCF Edge z obniżonym progiem 8 rdzeni na CPU. Wreszcie są obciążenia związane z vSphere certyfikacją dostawcy oprogramowania – dla nich koszt zmiany platformy obejmuje recertyfikację, co może przeważyć różnicę w licencjach.
Kryterium jest proste: im bliżej infrastruktura profilu „gęste hosty, pełny stos, duża skala", tym logiczniejsze odnowienie. Im dalej od niego – tym uważniej trzeba liczyć.
Alternatywy dla VMware w 2026 roku: Proxmox VE, XCP-ng, SUSE Virtualization
Dla infrastruktur niepasujących do profilu pakietów rynek oferuje platformy wirtualizacji z zasadniczo innymi modelami licencjonowania. Wszystkie trzy wymienione poniżej to nie eksperymentalne projekty do domowych laboratoriów, lecz dojrzałe produkty z wieloletnią historią, komercyjnym dostawcą i wsparciem korporacyjnym za plecami.
Proxmox VE – platforma oparta na KVM i LXC, rozwijana przez austriacką Proxmox Server Solutions GmbH od 2008 roku. Kod otwarty na licencji AGPLv3, aktualna gałąź to Proxmox VE 9 na bazie Debiana.
Sam software jest w pełni darmowy: klastrowanie, migracja na żywo, high availability, Ceph, ZFS i własny system kopii zapasowych Proxmox Backup Server wchodzą w wersję otwartą bez ograniczeń funkcjonalnych i progów licencyjnych. Płatna subskrypcja jest opcjonalna i kupuje dwie rzeczy – dostęp do repozytorium enterprise z przetestowanymi stabilnymi aktualizacjami (zamiast świeższego, ale mniej sprawdzonego repozytorium darmowego) oraz zgłoszenia wsparcia producenta z SLA. Rozliczenie – za zajęte gniazdo CPU: od 120 € (Community) do 1 100 € (Premium) za gniazdo rocznie. Liczba rdzeni nie wpływa na cenę wcale: procesor 64-rdzeniowy kosztuje tyle samo co 8-rdzeniowy. Dla gęstego sprzętu oznacza to maksymalny dystans do modelu rdzeniowego, a dla niskordzeniowego – zniknięcie samej idei „minimum rdzeni", przez które rachunek odrywa się od realnego sprzętu.
XCP-ng – hipernadzorca oparty na Xen, technologii pracującej w środowiskach produkcyjnych od początku lat 2000. Sam projekt istnieje od 2018 roku jako otwarte odgałęzienie Citrix XenServer i rozwijany jest przez francuską firmę Vates; zarządzanie, kopie zapasowe i replikacja – przez Xen Orchestra.
Software jest darmowy w całości, a subskrypcja go nie „odblokowuje": cała funkcjonalność, łącznie z backupem i replikacją, dostępna jest w wersjach otwartych – Xen Orchestra buduje się wtedy samodzielnie ze źródeł. Opcjonalna subskrypcja Vates VMS kupuje trzy rzeczy: SLA i bezpośredni dostęp do inżynierów Vates, gotowy utrzymywany Xen Orchestra Appliance zamiast samodzielnej kompilacji oraz objęcie wsparciem wszystkich hostów infrastruktury. Rozliczenie – za host rocznie; podstawowe pakiety Essential i Essential+ mają stałą cenę dla infrastruktury do trzech hostów, od 2 000 € rocznie. Podejście przeciwne do pakietowego: warstwa wirtualizacji bez narzuconego ekosystemu, dla zespołów, które resztę stosu składają same.
SUSE Virtualization (dawniej Harvester) – platforma hiperkonwergentna na połączeniu KVM, KubeVirt i rozproszonej pamięci masowej Longhorn, rozwijana przez SUSE od 2020 roku. Kod źródłowy otwarty na Apache 2.0, aktualne wydanie 1.7 ukazało się w styczniu 2026 roku.
Platforma jest darmowa i w pełni funkcjonalna w wersji otwartej – można ją wdrożyć i eksploatować bez żadnych opłat. Opcjonalna subskrypcja korporacyjna kupuje wsparcie SUSE 24/7, gwarantowane cykle aktualizacji i łatek bezpieczeństwa, certyfikowane wsparcie sprzętu oraz premium sekcje dokumentacji. Rozliczenie – za węzeł; publicznego cennika nie ma, koszt wyliczany jest na zapytanie. Ma sens tam, gdzie obciążenia kontenerowe już istnieją lub są planowane: maszyny wirtualne i kontenery zarządzane są jednolicie, łącznie z integracją z Rancher.
Żadna z platform nie zastępuje vSphere jednym kliknięciem. Przeniesienie maszyn wirtualnych będzie wymagać konwersji dysków, przygotowania sterowników gościa (VirtIO dla Windows), przebudowy schematu kopii zapasowych i konfiguracji sieci. Ale skala działa w obie strony: dla infrastruktury z dwóch-trzech hostów bez rozproszonych przełączników i sieci overlay zakres tej pracy jest ograniczony i łatwy do prognozowania.
Plan migracji z VMware: przygotowanie do decyzji w czterech krokach
Kolejność działań nie zależy od tego, jaka będzie ostateczna decyzja – odnowienie czy migracja. Pierwsze cztery kroki są takie same.
Pierwsze – inwentaryzacja licencji. Sporządź wykaz licencji wieczystych z datami wygaśnięcia SnS dla każdej. Najwcześniejsza data to twój realny deadline, a nie daty z kalendarza Broadcom.
Drugie – inwentaryzacja rdzeni. Według metody KB 313548: liczba CPU w każdym hoście, rdzeni fizycznych na CPU, z korektą o minimum 16. Dla środowisk z vCenter Broadcom udostępnia oficjalny skrypt PowerCLI do liczenia – on też poprawnie liczy surowe TiB dla vSAN, których nie da się wiarygodnie odczytać z interfejsu. Wynik to dwie liczby: rdzenie fizyczne i rdzenie opłacane. Ich stosunek od razu pokazuje, w którym scenariuszu jesteś.
Trzecie – inwentaryzacja wersji. Hosty na vSphere 7 są już poza ogólnym wsparciem. Dla vSphere 8 zanotuj datę 11 października 2027 roku i zestaw ją z planem odświeżenia sprzętu: jeśli serwery są młodsze niż kontrakt, kwestia migracji na inną platformę i kwestia przejścia na subskrypcję rozstrzygają się jednocześnie.
Czwarte – inwentaryzacja używanych funkcji. Lista włączonych komponentów: czy jest vSAN, czy jest NSX, czy używane są przełączniki rozproszone, co z Aria/Operations faktycznie się otwiera. To bezpośrednia odpowiedź na pytanie, jaką część pakietu będziesz opłacać na pusto.
Dalej drogi się rozchodzą. Jeśli rachunek pokazuje stosunek bliski 1:1, a stos używany jest szeroko – poproś o wycenę VVF lub VCF i porównaj z bieżącymi wydatkami. Jeśli rdzeni opłacanych jest dwa razy więcej niż fizycznych, a ze stosu używany jest tylko hipernadzorca – wybierz platformę docelową, wdroż pilotaż na jednym niekrytycznym hoście, przenieś dwie-trzy maszyny wirtualne, sprawdź backup i odtwarzanie, zmierz faktyczny nakład pracy. Pilotaż na małej infrastrukturze zajmuje dni, nie miesiące, i zamienia decyzję ze zgadywania w rachunek.
Serwery do migracji z VMware
Jeśli rachunek prowadzi do zmiany platformy, INTROSERV udostępnia serwery dedykowane pod wirtualizację w centrach danych w Polsce, Holandii, Niemczech, Francji, Wielkiej Brytanii, USA, Kanadzie, Singapurze i Australii – z konfiguracjami pod Proxmox VE, XCP-ng i SUSE Virtualization. Instalujemy i konfigurujemy platformę oraz pomagamy w przeniesieniu maszyn wirtualnych na wybrane rozwiązanie; bieżące zarządzanie pozostaje w całości po waszej stronie.
Osobną kwestią przy odejściu z VMware jest wsparcie. Wszystkie trzy platformy działają bez subskrypcji producenta, ale czasem potrzebne są ręce inżyniera: dostroić klaster, ogarnąć backupy, znaleźć przyczynę degradacji. Do takich zadań mamy administrację systemową z rozliczeniem godzinowym: inżynierowie INTROSERV pracują z Proxmox VE, XCP-ng i SUSE Virtualization i biorą na siebie konfigurację oraz troubleshooting na żądanie – bez obowiązkowych subskrypcji i abonamentu, płaci się tylko za faktyczny czas pracy. Pozwala to eksploatować otwartą platformę za darmo i sięgać po ekspertyzę punktowo, kiedy jest naprawdę potrzebna.
Jeśli właśnie porównujesz scenariusze odnowienia i migracji – napisz do nas, pomożemy zweryfikować konfigurację sprzętu pod kątem wymagań wybranej platformy.
